W kuluarach branży finansowej coraz głośniej mówi się o nadchodzących zmianach w przepisach, które mogą radykalnie zmienić opłacalność refinansowania kredytów hipotecznych. Czy faktycznie czeka nas nowa prowizja za „ucieczkę” do innego banku? Choć na ten moment operujemy w sferze planów legislacyjnych i unijnych dyrektyw, historia polskiego rynku uczy nas, że warto trzymać rękę na pulsie, zanim znaki zapytania zamienią się w twarde zapisy ustawowe.


Fundament, który znamy: Ustawa z 2017 roku

Aby zrozumieć, o co toczy się gra, musimy wrócić do najważniejszej daty dla polskich kredytobiorców: 22 lipca 2017 r.

To właśnie wtedy weszła w życie Ustawa o kredycie hipotecznym, która wprowadziła jasne zasady gry dla kredytów ze zmiennym oprocentowaniem:

  • Zasada 36 miesięcy: Bank może pobierać prowizję za wcześniejszą spłatę (czyli też refinansowanie) tylko przez pierwsze 3 lata trwania umowy.
  • Limit 3%: Maksymalna wysokość tej opłaty to 3% spłacanej kwoty.
  • Wolność po 3 latach: Po upływie 36 miesięcy spłata kredytu ze zmienną stopą staje się ustawowo darmowa.

To prawo sprawiło, że tysiące Polaków mogły bezkosztowo przenosić swoje zobowiązania tam, gdzie oferta była po prostu lepsza. Pytanie jednak brzmi: czy ten fundament nie zaczyna właśnie pękać?


Czy historia się powtórzy? Lekcja z Rekomendacji S (2021)

Wielu z Was pamięta sytuację z lipca 2021 roku, kiedy znowelizowana Rekomendacja S KNF zmieniła podejście do kredytów ze stałą stopą. Choć intencją była ochrona klientów przed wzrostem stóp, w praktyce doszło do „uszczelnienia” systemu.

Pojawiły się wytyczne, które niemal uniemożliwiły klientom posiadającym wysokie oprocentowanie stałe powrót do oprocentowania zmiennego wewnątrz tego samego banku, gdy stopy rynkowe zaczęły spadać. Czy teraz czeka nas podobna „nowa wytyczna” lub rekomendacja, która nałoży na banki obowiązek (lub prawo) do pobierania dodatkowych opłat przy refinansowaniu?


Rok 2026: Unijna dyrektywa CCD II i wielka niewiadoma

Obecnie uwaga analityków skupia się na implementacji unijnej dyrektywy CCD II (Consumer Credit Directive). Choć jej głównym celem jest ujednolicenie rynku, w pracach legislacyjnych pojawiają się sformułowania o „sprawiedliwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensacie dla kredytodawcy”.

Tu pojawiają się kluczowe pytania, na które dzisiaj nie ma jeszcze jednoznacznych odpowiedzi:

  1. Jak będzie liczona rekompensata? Czy zamiast prostego limitu 3%, banki dostaną skomplikowane wzory pozwalające im odbijać sobie utracone zyski z odsetek?

  2. Czy „darmowe wyjście” zniknie? Czy przepis o braku opłat po 3 latach zostanie utrzymany, czy może „rekompensata” będzie mogła być pobierana przez cały okres trwania umowy?

  3. Co z kredytami stałoprocentowymi? To tutaj pole manewru dla banków jest największe. Czy ustawodawca doprecyzuje koszty wyjścia tak, by refinansowanie stało się po prostu nieopłacalne?

Zastanówmy się: Czy dążenie do stabilności zysków banków nie odbędzie się kosztem mobilności klienta? Jeśli koszt przeniesienia kredytu wzrośnie o kilka tysięcy złotych, ile osób zdecyduje się na pozostanie przy droższej, ale „bezpłatnej w obsłudze” ofercie?


Co to oznacza dla Ciebie dzisiaj?

Dziś wciąż działamy w reżimie ustawy z 2017 roku. Banki, czując nadchodzące zmiany, walczą o klienta, oferując promocje na „wejście”. Jednak okno pogodowe może się zamknąć szybciej, niż myślimy.

Zanim nowe przepisy wejdą w życie, warto sprawdzić, gdzie znajduje się Twój kredyt na mapie opłacalności.


Sprawdź swoją zdolność (zanim przepisy się zmienią): https://pawelkomorowski.pl/kredyty.php